تبلیغات
وبلاگ جوان و ازدواج - جنبه مادری همسر
جنبه مادری همسر


ازدواج با دختران بزرگ تر، درست یا غلط؟

اغلب مردهای قدیمی دنبال دختری بودند که یک جورهایی خودشان بتوانند بزرگش کنند و طوری شخصیتش را شکل بدهند که خودشان دوست داشتند. ایده ای که البته هنوز هم خیلی ها طرفدار پر و پا قرصش هستند. این خواسته در کنار هزار تا دلیل دیگر باعث می شد که گاهی دختر با کسی ازدواج کند که جای پدرش باشد یا پسر ده سالی بزرگ تر از خانمش باشد. رویه ای که در سال های اخیر وارونه شده! حالا، آمارهای سازمان ثبت احوال ما ایرانی ها چیز دیگری را می گوید. اینکه الگوی همسریابی لااقل از نظر سن و سال پسرها و دخترها دارد عوض می شود.

چند دلیل ساده

یک نوع سلیقه زناشویی است.
بعضی پسرها یک مقدار نیاز روانی به این دارند که با کسی باشند که با تجربه باشد و بتوانند به او تکیه کنند.
ثبات اجتماعی و مالی دختر هم در این تصمیم ها مؤثر است.

ترکیب جمعیتی به نفع پسرهاست
 

این مسأله که جدای از دلایل اجتماعی و روان شناسی، یک دلیل ساده ترکیب جمعیتی هم دارد. اینکه آدم های پیک جمعیتی ما که در سال 65 اتفاق افتاده، حالا در روزهای انتخاب همسرند و البته این مشکلی است که برای دخترهاست چون پسر همسن یا بزرگ تر از خودشان خیلی کمتر از گذشته پیدا می شود. نتیجه اش هم شده این آمار: «بر اساس گزارش رسمی منتشر شده از سوی سازمان ثبت احوال کل کشور، تعداد ازدواج های ثبت شده در سه ماهه سال 86 که زوجه یک سال از زوج بزرگ تر بوده، 3/57 درصد است که این رقم در سه ماهه سال جاری به 3/68 درصد رسیده، همچنین میزان طلاق ثبت شده همین گروه در سه ماهه اول سال 86، 22/3 درصد بوده است که در سه ماهه اول سال جاری به 68/3 درصد رسیده است.
در 2/08 درصد از ازدواج های ثبت شده در سه ماهه اول سال 86، سن زوجه دو سال بیشتر از زوج بوده که این رقم در سه ماهه سال جاری به 2/17 درصد رسیده است و این در حالیست که درصد طلاق همین گروه سنی در سه ماهه اول امسال نسبت به سال گذشته 17 صدم درصد افزایش داشته است. تعداد ازدواج ها و طلاق هایی هم که در آنها سن زوجه سه، چهار و پنج سال یا بیشتر از زوج بوده است و در سه ماهه اول سال 8 به ثبت رسیده، نسبت به سه ماهه اول سال 86، اندکی کاهش داشته است.»
روی این حساب، با توجه به اینکه هرم سنی جنسی ایران طوری است که دخترهای 23 تا 28 سال یا 20 تا 25 سال با پسرهای گروه سنی بالاتر از خودشان که تعدادشان کمتر است ازدواج می کنند، اصولاً ضرورت دارد که مهارت هایی آموزش بدهیم که دختر و پسرهای گروه های همسن با هم ازدواج کنند و خوشبخت شوند.

فرصت ها و تهدیدها
 

این ارتباط های عاطفی را در مجموع نه می شود به راحتی منفی و مشکل دار دانست و نه گفت که حتماً خوب است. مسأله ای که فرصت ها و تهدیدهایی دارد.
بلوغ اجتماعی دختر از پسر سریع تر است که حتی شامل بلوغ عاطفی و شخصیتی اش هم می شود. به همین دلیل، یک دختر 24 ساله از لحاظ نیازمندی های شخصیتی می تواند پابه پای یک پسر 30 ساله جلو برود. حالا اگر او همین انتظار را از یک پسر همگروه سنی داشته باشد، احتمالاً با مشکل مواجه می شود. چون پسر می خواهد نقش 25 سالگی خودش را بازی کند.
نکته بعدی در مورد بچه دار شدن است. در گروه های همسن این نگرانی وجود دارد که دختر مهارت والدی و مسؤولیت پذیری بیشتری داشته باشد و پسر نکشد و احساس کند گیر افتاده چون به نسبه، بلوغ والد شدن و پدر بودن به اش دیر دست می دهد. همزمان هم دختر این ترس را دارد که در صورت اقدام دیر برای بچه دار شدن، مشکلاتی برایش پیش بیاید. نکته ای که احتمالاً برای پسر دغدغه به حساب نمی آید.
اما نکته جالب این است که طلاق در این نوع ازدواج ها کمتر است. یکی به خاطر نوع توقع پسرهای ایرانی از همسر که جنبه مادری همسر را دوست دارند و در این ازدواج ها به ثبات بیشتری می رسند. در این زندگی ها سعی و خطا کمتر است و آنها خانواده باقوام و پخته تری خواهند داشت. البته به شرطی که رابطه را طوری مدیریت کرده باشند که دچار عوارضش نشوند.

دلم را برده، چه کنم؟
 

اگر از چنین دختری خوشت آمده و تصمیم ازدواج داری باید با علم به شرایطی که خواهی داشت بروی جلو. مشکل زمانی بیشتر پیش می آید که پسر نداند وارد چه رابطه ای شده است. این ملاحظه در مورد تصمیم گیری دختر هم صدق می کند. با همه این حرف ها بر خلاف عددهایی که بعضی کارشناس ها می دهند، به نظر نمی شود با این مسأله خیلی ریاضی و فرمولی برخورد کرد و برای تفاوت سنی عدد مشخصی داد. اما با بحث شکاف نسل ها می شود راه حل داد. مثلاً بچه های ورودی سال 89 دانشگاه با ورودی های 85 دغدغه های متفاوتی دارند. شکاف نسلی که ضرباهنگ تغییر آن بیشتر هم شده. پس دو نفر که از دو نسل متفاوت باشند احتمال به مشکل خوردن شان بیشتر می شود. باید کسی را انتخاب کنیم که هم از لحاظ سنی و هم از لحاظ نسلی و فرهنگی متفاوت نباشیم.
منبع:همشهری جوان، شماره 264